Pozwól
sobie
Być. po prostu

Moją bezpieczną przystanią, w której czas zwalnia bieg, jest kuchnia. Wchodzę tam, wyłączam telefon, pozwalam sobie po prostu być i piekę! Ciasta, babeczki, czy chleb z rodzinnego przepisu. Wtedy nie liczy się czas, idealny wygląd ciasta, ani to, czy wszystko wychodzi perfekcyjnie. Liczy się zapach wanilii, kurz z mąki, ciepło piekarnika i odpoczynek dla głowy. Miłość do gotowania i pieczenia zaszczepiła we mnie babcia Janeczka. To od niej nauczyłam się, że najlepsze przepisy nie zawsze są zapisane na kartce – czasem przekazuje się je z pokolenia na pokolenie przez gesty, smaki i wspólne chwile. Babcia, z zawodu nauczycielka, zawsze cierpliwie podchodziła do nauki przygotowania ciast i wpoiła mi, że kuchnia to przestrzeń czystej miłości i twórczości. Dziś, kiedy wyrabiam ciasto albo mieszam składniki, wracam wspomnieniami do beztroskich lat dzieciństwa i mam wrażenie, że na chwilę niczego nie muszę. Nie muszę się spieszyć, być idealna, niczego udowadniać, ani spełniać żadnych oczekiwań – skupiam się na „tu i teraz”: na głębokim zapachu cynamonu czy tartej skórki z cytryny. W tym procesie odnajduję absolutny spokój. Babcia nauczyła mnie nie tylko przepisów, ale właśnie tego, że przyjemność może być prosta. Właśnie wtedy jestem najszczerszą wersją siebie, z rękami oprószonymi mąką i uśmiechem na twarzy. Pozwalam sobie po prostu być – wdzięczną za przeszłość, obecną w teraźniejszości i otuloną ciepłem wspomnień, które na zawsze we mnie zostaną.